عـروس شهر دانش‌هـا ريـاضـي است

هميـشه زنـده و پويـا رياضي است

جمالش بي مثال و بي بـديـل است

سـراسـر قامتش زيبـا رياضي است

عسل هرچند شيرين و گــوارا است

از آن شيـرين تر جانا رياضـي است

هــــزاران نقــش زيبــا آفريـنــد

خـلايـق اعتبـارش با رياضـي است

نــديــدم خـوشتـر از راه ريـاضـي

طـريـق معتبر هرجـا رياضـي است

زبـانــي صـادق  بـي كــينـه دارد

كــلام راحـت و گويـا رياضي است

رفيــق بـاوفــاي روز تنــگ اسـت

انيـس و رهنـماي مـا رياضي است

نبـيـنـي خوشتـر از شكـل رياضـي

بنـاي محكـم و مانـا رياضــي است

نبـينـد عاقـبت خـسران بـه دنيـا

كه يـارو يـاورش هرجا رياضي است

سيــاست بـازي شطـرنج فكر است

دليل مــات كـردن ها رياضي است

درخـت علـم گرصــد شاخـه دارد

گـل و بنيان و آبش را رياضي است

نـگــيـن عـــالــم آرا در تفــكــر

گل زيبـا و بي همتـا رياضـي است

اســاس كــار فيــلسوفــان، منطق

زبــان منـطــق بــرّا رياضـي است

نگــر، تا چون خليل الله، خـدا يافت

بنــاي كــار استفـتا رياضـي است

ريـاضــي، آفـتـاب عــالــم افــروز

چــراغِ امشب و فــردا، رياضي است

خدايــش، اولــيـن، آمـوزگـار است

كه خـلقت را، مقـدّر، با رياضي است

جمیــعِ كــاشفــان، را رهنـما است

وزيــرِ خـادم و ،كـارا، ريـاضـي است

ز دامــانـش ،جمـيـع علــم، زائيــد

كه اُم العلمـها، تنـهـا رياضـي است

رياضــي يكــه تــاز عرصــه علــم

سوار تيـز و بـي پـروا رياضـي است

فضــاي گونه گون، در پهنــة علــم

كسـي، كَاوّل، نهادش، پا، رياضي است

هرآنــچه ،علــم، فــردا، مي نمــايـد

بـرآن اوّل كه شـد بينا رياضي است

رصـــد، بـي نـامِ او، معــنـا، نــدارد

سفيـرِ كهكـشان پيما، رياضي است

اسـاسِ كهكـشان ها، اتـحاد است

نظامش، در حسابان، با رياضي است

طبـيعـت را، زبانـي دلنشين، است

زبانِ گــنبدِ مينــا، ريــاضي است

ادر،كـاسـا، كه  حافظ گفت،گويد

كه خـلّـاقِ و ناولـهــا ،رياضـي است

اگر، عمري عبــادت، كـرده باشـي

از آن خواهي شبي، بالا رياضي است

كليـدِ حـلِ مشكلها، رياضـي است

رفيـقِ كـار و جـانِ ما، رياضي است

به خود ،شيداترين، دلدادگان، است

كه دايم، بر لبش، نجوا، رياضي است

تمــامِ عمــرِآيت، ســوزِ عشـقش

مرا، مـحبـوبةِ يكـتـا، ريـاضـي است

از:عظیم نیک نهاد

+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در شنبه دهم تیر 1391 و ساعت |
ای دوست
بیا
بیا
که سخت
تشنهِ دیدارِ توام
ای دوست
بیا
بیا،تا
باتو
نه ازدستِ روزگار
نه ازدردِبی تو بودن
نه از زخمِ زندگی
هیچ
نمی گویم
وهیچ
نخواهم خواست
ازتو
فقط 
درجوارتوبودن
وعطرِحضورت را
باچشم
باگوش
بادل
احساس کردن
آرزومندم

ای دوست
وقتی 
باتوام
نمیدانی

ازدلم می گویم
نمیدانی
چه عالمی دارم
گویا
سلطانِ عالمم

بی تو
بهارانم
زمستان است
ومن

بی تو
برایِ همیشه
تنهایم
وقتی 
توهستی
هرآنچه میبینم
وهرآنچه هست
عالیست
درنتیجه
زندگی زیباست
اما
ای دوست
بی تو 
من مرده ای
بیش،نیستم
وتو
ان دلیلِ بودنِ حیاتی
میگویند
کسی که 
مادر 
ویا 
پدر
ندارد 
یتیم است 
اما 
من میگویم
کسی که
دوست ندارد 
یتیم است
کاش
روزگار
کاش
زندگی
آنگونه میگذشت
که با دوست
میگذشت
اما،افسوس
بنای روزگار 
کارش 
نه برمراد
که
جداکردن است وبس
ونیز چاره ندارد
ومرامش
بیوفاییست
این
رسم روزگاران است
ودستِ من کوتاه 
وعجب تلخست
این رسمِ روزگار
کاش میدانستیم
لحظه های بادوست بودن
چقدرکوتاست

وعمر 

چه زود،میگذرد
پس تا وقتست
فرصتِ با دوست بودن را
دریابیم

وباخواسته های

نازیبا

بارفتارناموزون

وباگفتارناپخته

قلبش

نرنجانیم
که پیکِ مرگ
درراه است
ای خدا
جانم ودلم
قربانِ دوست


برچسب‌ها: قربان دوست, مقام دوست, ارزش دوست, جایگاه دوست, خلوت دوست
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در جمعه دهم بهمن 1393 و ساعت |
                                                  مادر

سخت است روزگاران،جز در کنارِمادر            گرم است ،زندگانی،اندرجوارمادر

صدآسمان نَیرزد،همپایِ یک نگاهش           سنگی نمیتوان یافت،وزنِ عیارِمادر

در  هیچ  آدمیزاد ، چون  مهرِ  او نبینی        مجموعِ آن نباشد ،یک درهزارِ مادر

هرکس که دیده مادر،داندکه من چه گویم     دورانِ پادشاهیست،دورانِ کارِمادر

ای کاش،عمرِ مادر،افزون زعمرِ من بود        تاعمر خوش گذشتی،درروزگارِ مادر

افسوس،اعتباری،بَر عمرِ آدمی نیست         باید گریست روزی ، پایِ  مَزارِ مادر

مادر،تورفتی ومن،ماندم غریب وبیکس         ماتم نشست بَر دل ،مَن بیقرارِ مادر

"آیت" بیا بدانیم، اندر  حیات  شانش          بعدا چه حُسن دارد،لطفی به کارِمادر

 از:عظیم نیک نهاد


برچسب‌ها: تکریم مادربه زبان شعر, شعر در سوگ مادر, یاد مادر, شعر گرامیداشت مادر
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در چهارشنبه بیست و چهارم دی 1393 و ساعت |
از محبت خارها گل می شود             ازمحبت سرکه ها مل می شود

از محبت دیو هادی می شود             از محبت بغض شادی می شود

*****************************************************

دل چورنجدازکسی ،خرسند کردن مشکل است

شیشه بشکسته را، پیوند کردن مشکل است

کوه ناهموار را، هموار کردن سخت نیست

حرف نا هموار را هموار کردن مشکل است


برچسب‌ها: دوبیتی های معروف
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در دوشنبه هشتم دی 1393 و ساعت |
از عظیم نیک نهاد

                                  مژده آمدن یار

خبر آمدن و دیدن یار                                  بِه بُوَد زامدن فصلِ بهار

مژده دارد خبرآمدنش                       دُرچه باشدکه ببخشم بسیار

چون بهاراست وشفای غم دل             سُخَنَش میکَنَدازدل، زنگار

گل عزیزاست ولیکن دوسه روز                     گل نیایدبَرِیارم بشمار

چه مبارک خبری هست وچه خیر             که درآید به سرایت دلدار

چشم ما روشن وخوش آمده ای                قدمت داده به کویم انوار

دل ما شاد و صفا آوردی                        خوش بُوَد باتو مرا لیل و نهار

                                             


برچسب‌ها: آمدن یار, یار میاید مژده آمدن یار
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در شنبه هشتم شهریور 1393 و ساعت |
از:عظیم نیک نهاد(تخلص،آیت)

سه شنبه ها،محشریست،بهاردیدارتو             کیست که با یک نظر،نیست خریدارتو

تیرِ نگاهت ربود، قلبِ من از بیخ و بُن                 صیدِ نگاهت شُدم،نیست خطا،کار تو

یوسفِ صدیق را،پایِ گریز ازتو نیست                سنگ، نداردقرار،چو دید ،رخسار تو

شرحِ جمالت،فزون،زصحبت وگفتگوست              تمام  عالم  بُوَد ، جمله  گرفتار  تو

ماهِ تمام،میکند،سلام بر حُسنِ تو                        فرشتگان را چه سود ،برسَرِ بازارِ تو

این نه منم ،مهرِتو،نشسته در جانِ او               هرکه ترا دیده شُد،عاشق وغمخوارتو

چون به سُخَن،واکنی ،لبانِ خوش خنده را           شراب ِ جان میشود،حرفِ شَکَربارِ تو

یکدمِ باتو بودن،دولت بی منتهاست                        پادشهِ عالم است هرکه بُوَد یار تو

چون تو برآیی برون از صدفِ اطلسی                   بهشت ،بی مشتریست،کنار گلزارتو

بیا بیا نازنین ، ای دل و جانِ( آیت    )                       شبی پرستار باش، بر سَرِ بیمار تو

 


برچسب‌ها: شعر دیدار روزسه شنبه ؛وصف دیدار سه شنبه ها, سه شنبه ها و دیدار یار
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 و ساعت |

                                                         من  از کجا تو از کجا 

من جوانی تالشم، فرزندِکار، من ازکجا تو ازکجا                        توپری چهری وازجنس بهار،من از کجا تو از کجا

من  به  هر روزِخدا،از صبح ِصادق،   تا به شام                        در پیِ یک لقمه نانم، رویِ کار،من از کجا توازکجا

تو میانِ  بسترِ نرم  وحریر و مخملِ  چین و خُتن                       آیی،آهسته برون، وقتِ  ناهار،من از کجا تو از کجا

من لباسم، هست ازحرّاجی ِ بازار ِعصرِ جمعه ها                         در مسیرِ بِقعه ها ، زیرِچنار، من از کجا  تو از کجا

تو،لباست، هرقلم، ازجنسِ نابِ حاصِلِ شهرِ فرنگ.                    یازپاریس است وترک وقندهار،من از کجا تو از کجا

گرچه  با  مُعدّلِ  بالایِ هفده ، کسبِ دیپلم، کرده ام                        دادن ِشهریه ها ، کردم  نِزار، من از کجا تو از کجا

تو به البرز و هدف یابِه از آن، تحصیل،کردی،دررفاه                  راهِ دانشگاه، تویی،بربنزسوار،من از کجا تو از کجا

ازقضایِ بد  شدی ،تو همکلاسِ  با منِ یک لا  قبا                       آنکه ،دارد، درد و رنجِ بیشمار،من ازکجا  تواز کجا

عاشِقِ من گشته ای،که مردِکاروصادق ویکرنگییم                        کی خبر داری تواز احوالِ زار،من از کجا تواز کجا

من جوانی،  بی ریا و اهلِ  کوشش ،از دیارِ  تالشم                       دوستدارِ کوه وییلاق و بجار ،من از کجا تو از کجا

تو تبارَت ازملایک،باشد ورویِ توهمچون،گل لطیف                       قصر تو، با گنبدِ  آیینه  وار، من از کجا تو از کجا

چون خبر داری ، زبازارِ خراب ِدوستیها،  زیرِ چَت                        یا به ظاهر،وعدهِ بی اعتبار، من از کجا تو از کجا

گرچه این دنیا ندارد،ارزش یک تار مویت نزدِ من                        لیک تودل بسته ای براین گُمار،من از کجا تو ازکجا

درخیا لت،هست،چون مالِ پدرداری وزَر،عبدت شوم                      من ترا بر دل نشاندم،شاه وار،من از کجا تو از کجا

نازنینا ، قیمتِ دل ، دل زدنیا کندن است، گر عاشقی                       من که دل بستم به تو بی انتظاز،من از کجاتواز کجا

گفت دختر:کم برنجانم که من هیچ  طالبِ دنیا نییَم             بهرِ پول،مردم روند،بررویِ کار، من از کجا توازکجا

یارِمن،باشی ومن دورَت بِگَردم بهتراست یاکارِغیر      من ترا سلطان کنم ،درهردیار،من از کجا توازکجا

من اگردلبستهِ حُسنِ توام،نِی ازسَرِدرماندگیست     چون امین بودی وبرکارت،سوار، من ازکجا توازکجا

مَردمیخواهد،که تادرعرصهِ پست وبُلَندِ زندگی              باتوعمری خوش گزاردروزگار،من از کجا توازکجا

من ترا باعشقِ خود،سیراب خواهم کردوهرروزت بهار   مازیک جانیم وبِفکن،این شعار،من ازکجاتواز کجا





از:عظیم نیک نهاد(12/1/93) 


برچسب‌ها: شعرجوان تالشی که همکلاسیش عاشق صداقتش شد, شعر دختر پولدار که عاشق جوان تالش شد, شعردختر ثروتمند وجوان باصفای تالش, شعری درباره دلبستن دخترشهری پولدار به جوان صادق وک, شعر من ازکجا تو از کجای دوهمکلاسی
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در سه شنبه دوازدهم فروردین 1393 و ساعت |
از:عظیم نیک نهاد   

                                        مقام ومنزلت مادر


ارزشِ   مادر، که  تواند  سرود            یا زِ  مقامَش، به، سُخن ،لب گشود

ارزسِ مادر،نَه،بِه،سیم وزَراست         خدمتِ او ،حُرمَتِ پیغمبَر  است

اوکه،رضایش چو رضایِ خداست       حَمدوثنایش،همه مشکل گشاست

نابترین، رحمتِ حق، بر  بَشَر                نعمتِ  مادر   بُوَدُ   و   هم   پِدَر 

هرکه،به خردی نشده،بهره مند                مهر  و   صفایِ    مادرِ   ارجمند

همیشه،در حسرتِ آن   گوهر  است                 گرچه به صد سال ز عمرش سراستِ 

عاطفهِ    مادر    و    مهرِ    پدر               دو بالِ ذ وق است،به کسبِ هنر

کیست ،بجز، مادرِ ِاهلِ ِ   وفا                 اوکه ،دمی نیست،زیادت ،جدا

باش، ز شانَش،بشمارم به تو                  آنچه  نگفتم ، به گذارم ،به تو

چونکه خُدا ،مُژدهِ طفلَش،بداد            چشمه ای از مهر،به قلبَش نهاد

تا که به صد روز،بُزرگَت  نمود                رُشد،توکردی و،ولی او ،خمود

زادنِ تو،به قیمَتِ مرگ،خواست         خود توبِگو،دوست تَر از او  کجاست

تاکه به تو، دیدهِ خود را  ،گُشود          عاطِفِه را، حق ،به دوچشمَش فزُود

خدمَتِ فرزند،چو او ،دست  بُرد            گوهَر ِ رحمَت ،به  دِلِ او  ،سپُرد

"شیر ،که در کامِ تو ،بنهاد،چند             عطرِ ِ ملایک ، به  تَنِ ِاو، فِکَند

تاکه زبویَش،بِشَوَی،سخت مَست       کس نپسندی،به جُزاو،هرکه هست"

عشق،به فرزَند،چنانَش بداد                 بیش ، ز شوقِ ِ شُهَدا ، در  جَهاد

زاد، تُرا  ،مادَر و ، کار ِ تو ،  داد               قَطع ، نشد، تا  که  بتو ،شیر داد

مَن،نشنیدم ،که چو   ، آدَمیزاد              اینهمه ، ناتوان ، به  وَقتِ  میلاد

این هُنَرت، بود، که تا،  تابه تا                 جان به گِرفتی و بِبُردت، به پا

تاکه دوسال،عُمرِ ِتوشد،درحساب        لِذّتِ ،یک وقت،نبُرد،او ز خواب

خون ،به دِلَش،بود و نبودَش، قرار         دیر چو می آمدی ، از رویِ کار

سیر نمی خورد و  به یک جُرغه آب         یادِ تو میکَرد و به  نیمی مُجاب

گَشت چو پروانه،به،دورَت، مُدام            جان به رَهَت ریخت،کَمال و تمام

سوخت ،برایِ تو و آه، هم،نَگفت            کیست،که بااوبتوان، گُفت،جُفت

تاکه توگَشتی،به چُنین،سنّ وسال       او  بِفسُرد  و تو  ،گِرفتی، جلال

اینهمه ،یک نیست،زحُسنَش هزار         گس نتوان،یافت، چون اوغمگُسار

چونکه به مادر ،بِرَسی،گو،درود             زود سرآوَر،به،دو پایَش، فرود

دست،بِبوس و به دوصد ، احترام               خدمت او  باش،به  هَر  اهتمام

 کن نِگهِ،از رویِ  اَدَب، سویِ  او                پرس، ز احوالِ دِلَش،موبه مو

چون ،بِتوانی، زنیازَش ،بر آر                   تا ز تو  خوشنود ، شَوَد ، کردگار

ای که ،به مادر ،تو جَفا میکُنی                خود مَشِکن ،سَخت ،خطا  میکُنی

گرتو، رسیدی،به چنین ، روزگار               لطفِ خدابود و چون او غمگسار

  حُرمَتِ  مادر ، کُن و دادش بِرَس            تا که به دادِ تو رَسد    دادرس

دعایِ  مادر  بُوَدَت ، پشتِ سر            تیرِ بلا یَت ، نشوَد  ، کارگر

جانِ من،ای مادرِ جنّت تبار               رحمتِ حق باد به روحَت ،نثار

ودوبیتی زیر:

هرآنکس ،مهر،مادر را ،چشیده                  نواهایِ ،دلآرامش  ، شنیده

مبارک باد ،بر او این ،سعادت                که دردنیا،بهشت با چشم ،دیده




برچسب‌ها: درگرامیداشت مادر, درحرمت به مادر, وصف مادر مقام مادر, چرا باید به مادر احترام کرد, مادر ومقام او
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در یکشنبه سیزدهم بهمن 1392 و ساعت |
  گیلکی:ازعظیم نیک نهاد          مشته مُحَمّد

نقلی بگم،که زندگی،باختنه                       زحمَتُ ودردو سوختن وساختنه

نقلهِ  ایتا  ،بندهِ خوبِ  خدا                         خادم ِ     خانواده   و       باوفا

نقلهِ امِه پیلّه برار،  محمّد                          وارِث   اخلاقِ   به حقِ   احمد

خدابیامرز آقاجان که بکفت                         مشته مُحمّد  دِ بزحمَت ،دکفت

مشتَه ممد،اَمِه پیلَّه برار بو                          یارِ اَمَه    یاوَرِ    پِر  و   مار ،بو

نه تنبل ونه اَهلِ دَنگ وفَنگ بو               خیلی خو دَرس و مشقِ جا زرنگ بو

مشته مُحمّد،چی مانستهِ ،برار                 عینِِ   گُلِ غومچهِ    فصل  بهار

تازه جوان و   گُله  دانه  پسر                 چوم عسَلی،خوش قد وکاکُل بسر

خیلی اَمِه دِه درونی،دختران                     فامیل و همسایه و دور و وَران

ناجه کودید ،تا کی بهاری بایه                 مشته مُحمّد ،خواسگاری ،بایه

روز نوبو ،پیغام نامویی سربِسر              اَباغِ   وَر،   بجارِسر ،  رهگُذر

هَرکسه رو دَس بِنَه بِه،نَه نوبو                دِ بِختَراز مَشتَه مُحمَّد کی بو

یکی دوسال ،آجانِ دُکتور بُبُرد                  چاره نوبوست و آقاجانم ،بُمُرد

هوساله جا کلاس دونزَه فاگیفت            تمامِ کارِ خانه،خو دَس ،بیگیفت

کارِ بجار و خانه و قرض  و غَم                    شَماتَتِ  خَلقَ  تِرا  چی  بِگم

هَفت تا یَتیم،هَمّه تا،دانِش آموز               دِ پولِ جیب،کرایه بو ،همه روز

هَرگز مرا  خاطر  نایه، به خانه                    زکانِ  با داد  و  تشر دو خانه

حُرمَتِ ابجییَه که خیلی داشتهِ                  کار ِ  زیادم   زکانِ    وِناشتهِ

قسم بوخوردهَ بو اگهِ نیمیره                    تاهمه سامان ندهَ، زِن نیگیرهِ

مشته اَبَه ،خَیلی دِ مهربان بو                   دروغ نگم ،عینَهو آقاجان بو

هَزار ویک  دَوندگی ،فراوان                         دِ اَمِه  جانِ اَبَه  رِ ننَه  جان

جِه اُ زمان کِه پِر اَمِه شین،بِمرد                  ای غورطهِ آبِ خوش خوگُلو نِبرد

خو  اُ  جوانیَ اَمِه سَر  بنَه                              هیچّی اَمِه تَرَقّی رِه کَم ننه

بقصدِسامانِ زکان، درکمال                           خو  اُ  جوانیَ  بوکود  ، پایمال

تاکوچِه خواخور،کِه مُعلّم بوبو ست               بفکرِ خو زندگی و زن نوبوست

هرچی اَمی قسمت جِه کارو بار                   همه ایسه جِه اَبَه رنج و ایثار

مُرده شوراَ دوروز دنیا بوشوست                  آخر اَنم دِ  زندگانی  بوبوست

ایتا  کِرا ، عِیشِ  مرا   ترکهه                           اُیتا  هَزار  درد واسی  پَرکهه

مشته اَبَه، چی بکشه ،اَمِه سَر                     آدَمِ  درد  کشیده یه  ، باخَبر
















 






برچسب‌ها: شعر مشته محمد, برادر فداکار, برادر بزرگِ غمخوار خانواده
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در جمعه بیستم دی 1392 و ساعت |

باسلام وارادت .ما آمدیم تا دوباره براتون دعاکنیم.

رفتم به طبیب وگفتم از غایتِ درد

بیماری عشق را چه چاره باید کرد

خونِ دل وآبِ دیده شربت فرمود

گفتم که غذا،گفت:جگربایدخورد

ازشاعری گمنام

ازسعدی

سعدیا،دی رفت وفردا همچنان موجودنیست

درمیان  این  وآن  فرصت  شُمار  امروز  را


برچسب‌ها: برای دعاگویی شما خوبان, آمدم
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در دوشنبه چهارم آذر 1392 و ساعت |