عـروس شهر دانش‌هـا ريـاضـي است

هميـشه زنـده و پويـا رياضي است

جمالش بي مثال و بي بـديـل است

سـراسـر قامتش زيبـا رياضي است

عسل هرچند شيرين و گــوارا است

از آن شيـرين تر جانا رياضـي است

هــــزاران نقــش زيبــا آفريـنــد

خـلايـق اعتبـارش با رياضـي است

نــديــدم خـوشتـر از راه ريـاضـي

طـريـق معتبر هرجـا رياضـي است

زبـانــي صـادق  بـي كــينـه دارد

كــلام راحـت و گويـا رياضي است

رفيــق بـاوفــاي روز تنــگ اسـت

انيـس و رهنـماي مـا رياضي است

نبـيـنـي خوشتـر از شكـل رياضـي

بنـاي محكـم و مانـا رياضــي است

نبـينـد عاقـبت خـسران بـه دنيـا

كه يـارو يـاورش هرجا رياضي است

سيــاست بـازي شطـرنج فكر است

دليل مــات كـردن ها رياضي است

درخـت علـم گرصــد شاخـه دارد

گـل و بنيان و آبش را رياضي است

نـگــيـن عـــالــم آرا در تفــكــر

گل زيبـا و بي همتـا رياضـي است

اســاس كــار فيــلسوفــان، منطق

زبــان منـطــق بــرّا رياضـي است

نگــر، تا چون خليل الله، خـدا يافت

بنــاي كــار استفـتا رياضـي است

ريـاضــي، آفـتـاب عــالــم افــروز

چــراغِ امشب و فــردا، رياضي است

خدايــش، اولــيـن، آمـوزگـار است

كه خـلقت را، مقـدّر، با رياضي است

جمیــعِ كــاشفــان، را رهنـما است

وزيــرِ خـادم و ،كـارا، ريـاضـي است

ز دامــانـش ،جمـيـع علــم، زائيــد

كه اُم العلمـها، تنـهـا رياضـي است

رياضــي يكــه تــاز عرصــه علــم

سوار تيـز و بـي پـروا رياضـي است

فضــاي گونه گون، در پهنــة علــم

كسـي، كَاوّل، نهادش، پا، رياضي است

هرآنــچه ،علــم، فــردا، مي نمــايـد

بـرآن اوّل كه شـد بينا رياضي است

رصـــد، بـي نـامِ او، معــنـا، نــدارد

سفيـرِ كهكـشان پيما، رياضي است

اسـاسِ كهكـشان ها، اتـحاد است

نظامش، در حسابان، با رياضي است

طبـيعـت را، زبانـي دلنشين، است

زبانِ گــنبدِ مينــا، ريــاضي است

ادر،كـاسـا، كه  حافظ گفت،گويد

كه خـلّـاقِ و ناولـهــا ،رياضـي است

اگر، عمري عبــادت، كـرده باشـي

از آن خواهي شبي، بالا رياضي است

كليـدِ حـلِ مشكلها، رياضـي است

رفيـقِ كـار و جـانِ ما، رياضي است

به خود ،شيداترين، دلدادگان، است

كه دايم، بر لبش، نجوا، رياضي است

تمــامِ عمــرِآيت، ســوزِ عشـقش

مرا، مـحبـوبةِ يكـتـا، ريـاضـي است

از:عظیم نیک نهاد

+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در شنبه دهم تیر 1391 و ساعت |
از:عظیم نیک نهاد(تخلص،آیت)

سه شنبه ها،محشریست،بهاردیدارتو             کیست که با یک نظر،نیست خریدارتو

تیرِ نگاهت ربود، قلبِ من از بیخ و بُن                 صیدِ نگاهت شُدم،نیست خطا،کار تو

یوسفِ صدیق را،پایِ گریز ازتو نیست                سنگ، نداردقرار،چو دید ،رخسار تو

شرحِ جمالت،فزون،زصحبت وگفتگوست              تمام  عالم  بُوَد ، جمله  گرفتار  تو

ماهِ تمام،میکند،سلام بر حُسنِ تو                        فرشتگان را چه سود ،برسَرِ بازارِ تو

این نه منم ،مهرِتو،نشسته در جانِ او               هرکه ترا دیده شُد،عاشق وغمخوارتو

چون به سُخَن،واکنی ،لبانِ خوش خنده را           شراب ِ جان میشود،حرفِ شَکَربارِ تو

یکدمِ باتو بودن،دولت بی منتهاست                        پادشهِ عالم است هرکه بُوَد یار تو

چون تو برآیی برون از صدفِ اطلسی                   بهشت ،بی مشتریست،کنار گلزارتو

بیا بیا نازنین ، ای دل و جانِ( آیت    )                       شبی پرستار باش، بر سَرِ بیمار تو

 


برچسب‌ها: شعر دیدار روزسه شنبه ؛وصف دیدار سه شنبه ها, سه شنبه ها و دیدار یار
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در جمعه بیست و چهارم مرداد 1393 و ساعت |

                                                         من  از کجا تو از کجا 

من جوانی تالشم، فرزندِکار، من ازکجا تو ازکجا                        توپری چهری وازجنس بهار،من از کجا تو از کجا

من  به  هر روزِخدا،از صبح ِصادق،   تا به شام                        در پیِ یک لقمه نانم، رویِ کار،من از کجا توازکجا

تو میانِ  بسترِ نرم  وحریر و مخملِ  چین و خُتن                       آیی،آهسته برون، وقتِ  ناهار،من از کجا تو از کجا

من لباسم، هست ازحرّاجی ِ بازار ِعصرِ جمعه ها                         در مسیرِ بِقعه ها ، زیرِچنار، من از کجا  تو از کجا

تو،لباست، هرقلم، ازجنسِ نابِ حاصِلِ شهرِ فرنگ.                    یازپاریس است وترک وقندهار،من از کجا تو از کجا

گرچه  با  مُعدّلِ  بالایِ هفده ، کسبِ دیپلم، کرده ام                        دادن ِشهریه ها ، کردم  نِزار، من از کجا تو از کجا

تو به البرز و هدف یابِه از آن، تحصیل،کردی،دررفاه                  راهِ دانشگاه، تویی،بربنزسوار،من از کجا تو از کجا

ازقضایِ بد  شدی ،تو همکلاسِ  با منِ یک لا  قبا                       آنکه ،دارد، درد و رنجِ بیشمار،من ازکجا  تواز کجا

عاشِقِ من گشته ای،که مردِکاروصادق ویکرنگییم                        کی خبر داری تواز احوالِ زار،من از کجا تواز کجا

من جوانی،  بی ریا و اهلِ  کوشش ،از دیارِ  تالشم                       دوستدارِ کوه وییلاق و بجار ،من از کجا تو از کجا

تو تبارَت ازملایک،باشد ورویِ توهمچون،گل لطیف                       قصر تو، با گنبدِ  آیینه  وار، من از کجا تو از کجا

چون خبر داری ، زبازارِ خراب ِدوستیها،  زیرِ چَت                        یا به ظاهر،وعدهِ بی اعتبار، من از کجا تو از کجا

گرچه این دنیا ندارد،ارزش یک تار مویت نزدِ من                        لیک تودل بسته ای براین گُمار،من از کجا تو ازکجا

درخیا لت،هست،چون مالِ پدرداری وزَر،عبدت شوم                      من ترا بر دل نشاندم،شاه وار،من از کجا تو از کجا

نازنینا ، قیمتِ دل ، دل زدنیا کندن است، گر عاشقی                       من که دل بستم به تو بی انتظاز،من از کجاتواز کجا

گفت دختر:کم برنجانم که من هیچ  طالبِ دنیا نییَم             بهرِ پول،مردم روند،بررویِ کار، من از کجا توازکجا

یارِمن،باشی ومن دورَت بِگَردم بهتراست یاکارِغیر      من ترا سلطان کنم ،درهردیار،من از کجا توازکجا

من اگردلبستهِ حُسنِ توام،نِی ازسَرِدرماندگیست     چون امین بودی وبرکارت،سوار، من ازکجا توازکجا

مَردمیخواهد،که تادرعرصهِ پست وبُلَندِ زندگی              باتوعمری خوش گزاردروزگار،من از کجا توازکجا

من ترا باعشقِ خود،سیراب خواهم کردوهرروزت بهار   مازیک جانیم وبِفکن،این شعار،من ازکجاتواز کجا





از:عظیم نیک نهاد(12/1/93) 


برچسب‌ها: شعرجوان تالشی که همکلاسیش عاشق صداقتش شد, شعر دختر پولدار که عاشق جوان تالش شد, شعردختر ثروتمند وجوان باصفای تالش, شعری درباره دلبستن دخترشهری پولدار به جوان صادق وک, شعر من ازکجا تو از کجای دوهمکلاسی
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در سه شنبه دوازدهم فروردین 1393 و ساعت |
از:عظیم نیک نهاد   

                                        مقام ومنزلت مادر


ارزشِ   مادر، که  تواند  سرود            یا زِ  مقامَش، به، سُخن ،لب گشود

ارزسِ مادر،نَه،بِه،سیم وزَراست         خدمتِ او ،حُرمَتِ پیغمبَر  است

اوکه،رضایش چو رضایِ خداست       حَمدوثنایش،همه مشکل گشاست

نابترین، رحمتِ حق، بر  بَشَر                نعمتِ  مادر   بُوَدُ   و   هم   پِدَر 

هرکه،به خردی نشده،بهره مند                مهر  و   صفایِ    مادرِ   ارجمند

همیشه،در حسرتِ آن   گوهر  است                 گرچه به صد سال ز عمرش سراستِ 

عاطفهِ    مادر    و    مهرِ    پدر               دو بالِ ذ وق است،به کسبِ هنر

کیست ،بجز، مادرِ ِاهلِ ِ   وفا                 اوکه ،دمی نیست،زیادت ،جدا

باش، ز شانَش،بشمارم به تو                  آنچه  نگفتم ، به گذارم ،به تو

چونکه خُدا ،مُژدهِ طفلَش،بداد            چشمه ای از مهر،به قلبَش نهاد

تا که به صد روز،بُزرگَت  نمود                رُشد،توکردی و،ولی او ،خمود

زادنِ تو،به قیمَتِ مرگ،خواست         خود توبِگو،دوست تَر از او  کجاست

تاکه به تو، دیدهِ خود را  ،گُشود          عاطِفِه را، حق ،به دوچشمَش فزُود

خدمَتِ فرزند،چو او ،دست  بُرد            گوهَر ِ رحمَت ،به  دِلِ او  ،سپُرد

"شیر ،که در کامِ تو ،بنهاد،چند             عطرِ ِ ملایک ، به  تَنِ ِاو، فِکَند

تاکه زبویَش،بِشَوَی،سخت مَست       کس نپسندی،به جُزاو،هرکه هست"

عشق،به فرزَند،چنانَش بداد                 بیش ، ز شوقِ ِ شُهَدا ، در  جَهاد

زاد، تُرا  ،مادَر و ، کار ِ تو ،  داد               قَطع ، نشد، تا  که  بتو ،شیر داد

مَن،نشنیدم ،که چو   ، آدَمیزاد              اینهمه ، ناتوان ، به  وَقتِ  میلاد

این هُنَرت، بود، که تا،  تابه تا                 جان به گِرفتی و بِبُردت، به پا

تاکه دوسال،عُمرِ ِتوشد،درحساب        لِذّتِ ،یک وقت،نبُرد،او ز خواب

خون ،به دِلَش،بود و نبودَش، قرار         دیر چو می آمدی ، از رویِ کار

سیر نمی خورد و  به یک جُرغه آب         یادِ تو میکَرد و به  نیمی مُجاب

گَشت چو پروانه،به،دورَت، مُدام            جان به رَهَت ریخت،کَمال و تمام

سوخت ،برایِ تو و آه، هم،نَگفت            کیست،که بااوبتوان، گُفت،جُفت

تاکه توگَشتی،به چُنین،سنّ وسال       او  بِفسُرد  و تو  ،گِرفتی، جلال

اینهمه ،یک نیست،زحُسنَش هزار         گس نتوان،یافت، چون اوغمگُسار

چونکه به مادر ،بِرَسی،گو،درود             زود سرآوَر،به،دو پایَش، فرود

دست،بِبوس و به دوصد ، احترام               خدمت او  باش،به  هَر  اهتمام

 کن نِگهِ،از رویِ  اَدَب، سویِ  او                پرس، ز احوالِ دِلَش،موبه مو

چون ،بِتوانی، زنیازَش ،بر آر                   تا ز تو  خوشنود ، شَوَد ، کردگار

ای که ،به مادر ،تو جَفا میکُنی                خود مَشِکن ،سَخت ،خطا  میکُنی

گرتو، رسیدی،به چنین ، روزگار               لطفِ خدابود و چون او غمگسار

  حُرمَتِ  مادر ، کُن و دادش بِرَس            تا که به دادِ تو رَسد    دادرس

دعایِ  مادر  بُوَدَت ، پشتِ سر            تیرِ بلا یَت ، نشوَد  ، کارگر

جانِ من،ای مادرِ جنّت تبار               رحمتِ حق باد به روحَت ،نثار

ودوبیتی زیر:

هرآنکس ،مهر،مادر را ،چشیده                  نواهایِ ،دلآرامش  ، شنیده

مبارک باد ،بر او این ،سعادت                که دردنیا،بهشت با چشم ،دیده




برچسب‌ها: درگرامیداشت مادر, درحرمت به مادر, وصف مادر مقام مادر, چرا باید به مادر احترام کرد, مادر ومقام او
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در یکشنبه سیزدهم بهمن 1392 و ساعت |
  گیلکی:ازعظیم نیک نهاد          مشته مُحَمّد

نقلی بگم،که زندگی،باختنه                       زحمَتُ ودردو سوختن وساختنه

نقلهِ  ایتا  ،بندهِ خوبِ  خدا                         خادم ِ     خانواده   و       باوفا

نقلهِ امِه پیلّه برار،  محمّد                          وارِث   اخلاقِ   به حقِ   احمد

خدابیامرز آقاجان که بکفت                         مشته مُحمّد  دِ بزحمَت ،دکفت

مشتَه ممد،اَمِه پیلَّه برار بو                          یارِ اَمَه    یاوَرِ    پِر  و   مار ،بو

نه تنبل ونه اَهلِ دَنگ وفَنگ بو               خیلی خو دَرس و مشقِ جا زرنگ بو

مشته مُحمّد،چی مانستهِ ،برار                 عینِِ   گُلِ غومچهِ    فصل  بهار

تازه جوان و   گُله  دانه  پسر                 چوم عسَلی،خوش قد وکاکُل بسر

خیلی اَمِه دِه درونی،دختران                     فامیل و همسایه و دور و وَران

ناجه کودید ،تا کی بهاری بایه                 مشته مُحمّد ،خواسگاری ،بایه

روز نوبو ،پیغام نامویی سربِسر              اَباغِ   وَر،   بجارِسر ،  رهگُذر

هَرکسه رو دَس بِنَه بِه،نَه نوبو                دِ بِختَراز مَشتَه مُحمَّد کی بو

یکی دوسال ،آجانِ دُکتور بُبُرد                  چاره نوبوست و آقاجانم ،بُمُرد

هوساله جا کلاس دونزَه فاگیفت            تمامِ کارِ خانه،خو دَس ،بیگیفت

کارِ بجار و خانه و قرض  و غَم                    شَماتَتِ  خَلقَ  تِرا  چی  بِگم

هَفت تا یَتیم،هَمّه تا،دانِش آموز               دِ پولِ جیب،کرایه بو ،همه روز

هَرگز مرا  خاطر  نایه، به خانه                    زکانِ  با داد  و  تشر دو خانه

حُرمَتِ ابجییَه که خیلی داشتهِ                  کار ِ  زیادم   زکانِ    وِناشتهِ

قسم بوخوردهَ بو اگهِ نیمیره                    تاهمه سامان ندهَ، زِن نیگیرهِ

مشته اَبَه ،خَیلی دِ مهربان بو                   دروغ نگم ،عینَهو آقاجان بو

هَزار ویک  دَوندگی ،فراوان                         دِ اَمِه  جانِ اَبَه  رِ ننَه  جان

جِه اُ زمان کِه پِر اَمِه شین،بِمرد                  ای غورطهِ آبِ خوش خوگُلو نِبرد

خو  اُ  جوانیَ اَمِه سَر  بنَه                              هیچّی اَمِه تَرَقّی رِه کَم ننه

بقصدِسامانِ زکان، درکمال                           خو  اُ  جوانیَ  بوکود  ، پایمال

تاکوچِه خواخور،کِه مُعلّم بوبو ست               بفکرِ خو زندگی و زن نوبوست

هرچی اَمی قسمت جِه کارو بار                   همه ایسه جِه اَبَه رنج و ایثار

مُرده شوراَ دوروز دنیا بوشوست                  آخر اَنم دِ  زندگانی  بوبوست

ایتا  کِرا ، عِیشِ  مرا   ترکهه                           اُیتا  هَزار  درد واسی  پَرکهه

مشته اَبَه، چی بکشه ،اَمِه سَر                     آدَمِ  درد  کشیده یه  ، باخَبر
















 






برچسب‌ها: شعر مشته محمد, برادر فداکار, برادر بزرگِ غمخوار خانواده
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در جمعه بیستم دی 1392 و ساعت |

باسلام وارادت .ما آمدیم تا دوباره براتون دعاکنیم.

رفتم به طبیب وگفتم از غایتِ درد

بیماری عشق را چه چاره باید کرد

خونِ دل وآبِ دیده شربت فرمود

گفتم که غذا،گفت:جگربایدخورد

ازشاعری گمنام

ازسعدی

سعدیا،دی رفت وفردا همچنان موجودنیست

درمیان  این  وآن  فرصت  شُمار  امروز  را


برچسب‌ها: برای دعاگویی شما خوبان, آمدم
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در دوشنبه چهارم آذر 1392 و ساعت |
                                                      قلب مادر

داد معشوقه به عاشق پیغام           که کند مادر تو با من جنگ

هر کجا بیندم  از  دور   کند             چهره پرچین وجبین پرآژنگ

با  نگاه   غضب   آلوده    زند           بردلِ  نازکِ  من  تیر خدنگ

از  درِ خانه  مرا   طرد   کُند          همچوسنگ از دهَنِ قُلماسنگ

مادرِسنگ دِلَت تا زندهَ ست         شهددر کامِ من و توست شرنگ

نَشَوَم  یکدل  و یکرنگ  تُرا            تا نسازی دل ِ او از  خون  رنگ

گَرتو خواهی به وِصالَم بِرَسی     باید این ساعت بی خوف ودرنگ

رَوی  و سینه ِ تنگَش  به دَرَی       دل برون  آری  از  آن  سینهِ تنگ

گَرم و خونین به مَنَش باز  آری         تا   بَرَد   زآیینهِ   فلبَم   زَنگ

عاشِقِ   بی خِرَد    ناهَنجار             نَه بَل آن فاسِقِ بی عصمَت وننگ

حُرمَت  مادری   از یاد   بِبُرد            خیره  از  باده  و  دیوانه ز  بَنگ

رفت و مادر را افگند به خاک           سینه بدرید ودِل آوَرد به چَنگ

قصدِسر مَنزِلِ  معشوق  نمود        دِلِ  مادر  به کَفَش  چون  نارَنگ

از  قضا  خورد  دَمِ  دَر  به زمین       وَاندَکی   رنجه  شُد  اورا   آرَنگ

وان دِلِ گَرم که جان داشت هنوز        اوفِتاد   از  کَفِ  آن   بی فَرهَنگ

وَز  زَمین  باز  چو بر خاست نمود         پیِ   بَرداشتنِ     آن     آهَنگ

دید  کَز  آن  دِلِ  آغُشته  به خون          آیَد  آهِسته  بُرون این  آهَنگ

آه دَستِ   پِسَرَم  یافت  خَراش             واه   پایِ پِسَرَم   خورد به سَنگ

از:ایرج میرزا


برچسب‌ها: شعردرشان مادر, اوج محبت مادر, دل مادر کجاوفکر فرزند عاشق کجا
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در شنبه بیست و پنجم آبان 1392 و ساعت |
به نام خدا که اولین وبالاترین وبهترین آموزگار بشراست

در مورد معلِّم واستا دخوب ،صحبت بسیار است.معلّم ازآن  نظرکه روح انسان را متعالی می سازد ،وظیفه اش بسیارسنگین است.ابتدا نظر ابن سینا را در مورد معلّم ،میآوریم.وسپس بنده هم،چند کلمه ای بیان خواهم کرد.

7ویژگی معلم خوب ازنظر ابن سینا

1-خردمندباشد،معلم باید داناباشد وبرآنچه آموزش میدهد،تسلط علمی داشه وپاسخگوی سوالات آن باشد.

2-دیندارباشد،یعنی علاوه بر علم،معلم باید دارای ادب،اخلاق وتقواباشد.

وشخصیّت ومنشِ معلم باید به علم واخلاق زینت یابد.

3-باتربیت کودکان وانسان آشنا باشد.یعنی ازنظر روانشناسی رشد،به مراحل مختلف سنی کودک وطریقه آموزش درآن سن وتفاوتهای فردی ، آشنا باشد.کودک را بشناسد وبه راه های مختلف تامین نیازهای عاطفی ،اجتمایی وعقلی کودک توانا باشد .باید به کودک مطالبی را بیاموزد که باذوق وفهم کودک سازگار باشد. آن احساسات وذوق را تشخیص دهد،وسپس آموزش خود رابرآن بنا کند وبیاموزد.

4-معلم باید باوقار وسنگین باشد،زیراشغل معلمی، مثل سایر شغلها نیست . وباکرامت انسان ،سروکار دارد.وقار وهیبت وسنگینی وبرخورد از روی ادب،وبیان سخن حکیمانه معلم ،اورا نزد شاگرد،بزرگ،قابل اعتماد واحترام والگو میسازد.

5-معلم باید بامروت ورحیم باشد.چون باکودک ونوجوان سروکار دارد،باید سخت دل وسنگدل نباشد.تابتواند باروحیه لطیف وظریف کودک ارتباط برقرارکند.زیرا کودک به علتکمی تجربه وکوچکی ظرفیت ممکن است خطاهای بزرگ مرتکب شود .معلم باید دارای روحیهِ باگذشت واغماض باشد،ودرتذکر وتنبیه هم بامروت باشد.

6-پاکدامن باشد.زیراکودک به معلم خود بسیار اعتماد دارد وهرگز در عفت وپاکدامنی او شک ندارد .وهرگز از اندیشه او نباید،آنچه خلاف عفت است ،بگذرد.وکوچکترین خلاف معلم دراین راستا ضربه ای جبران ناپذیر بر پیکر وروح کودک میزند.

7-نظیف باشد.روانشناسان معتقدند که کودک قبلاز رسیدن به مرحله تفکر منطقی و انتزاعی ،در مرحله حسی ،حرکتی قرار دارد.یعنی ابزار وشناختشان از جهان ِ حواس آنهاست.بویژه کودکان دبستانی وقبلِ آن،افراد را از وضع ظاهرشان ارزیابی میکنند. درنظر کودک معلمی که سر وصورت ولباسش مرتب،تمیز وشیک است ،فردی قابل احترام است. وبرعکس اگر معلم تمیز ونظیف نباشد ،از او دوری میکنند وحرفش راجدی نمیگیرند.واگر چنین معلمی الگوی شاگرد باشد کسانی پرورش مییابند که به بهداشت و نظافت فردی ، بی توجه اند.

                      *************************************************

موارد بالا ،حکایت از اهمیّت شغل معلمی دارد.معلم بایدقبل از انتخاب این شغلِ شریف تزکیه شده باشد وبه قداست شغل خود واقف باشد.زیرا خداوند اولین آموزگار کاینات و بشراست وکسی که شغل الهی دارد باید انسانی وارسته وپاکباز باشد.

معلم باید همه انسانها وبه ویژه همه شاگردان خود را باتمام عیبها وبدیهای ممکن دوست داشته باشد. وبه اومهر بورزد،وبرای خوشبختی ورستگاری او دعاکرده واز هیچ کوششی مضایقه ننماید.

معلم واقعی کسی است که در محضر او ودر کلاس او انسان عزت وکرامت می یابد وغمهای عالم را فراموش میکند.

از :عظیم نیک نهاد




برچسب‌ها: معلم خوب, معلم نمونه, معلم شایسته, بهترین معلم, استاد نمونه
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در چهارشنبه پانزدهم آبان 1392 و ساعت |
    مهر برایرانیان و به ویژه بردانش آموزان و

دانشجویان ومعلمین واساتید عزیز، گرامی باد.

مهر  اولین ماه پاییز وهفتمین ماه سال شمسی است. ودر ایران جایگاه ومنزلت ویژه ای دارد.

مهر در ایران آغاز سال تحصیلی است.مهر برای خانواده های شریف  ایران که برای اولین بار فرزندانشان را به مهد کودک یا به مدرسه وکلاس اول می فرستند ،جلوه خاصی دارد.نمیدانم این کار را تجربه کرده ویا به نظاره نشسته اید یا خیر. حقیقتا زیبا وتماشاییست.جلوی در مدرسه ،گریه کودک ،نوازشهای مادر،به جلو فرستادن مادر وبعد از چند قدم ،دوباره برگشتن کودک ،وتکراراین صحنه  وسرانجام با بوسه های مادر یا پدر ،راهی کلاس شدن ،واقعا دیدنیست .و تاچندین روز،این کار را دنبال کردن ،تابا مدرسه مانوس گردد.ودروازه های علم برویش بازگردد.

مهر را شاید بتوان  دروازه دانایی وعزت نامید.بطور حتم،مهر برای هر تحصیل کرده ایرانی ،مملو از خاطره هاست.

مهربرای شالیکاران، ایام خوش پایان برداشت اکثر محصولات کشاورزی ودوران دارندگی است.مهر ماه ،ماه رونق بازارهای محلی وماه میوه های فراوان وگوناگون است .مهر ماهِ ماه سفرهای زیارتی شالیکاران وجشن وسرور آنها وفرزندان آنهاست  .اماازنظرتاریخی،مهر دارای حرمت  وکرامت است.

مهر در ایران باستان پیش از زرتشت ،گرامیترین ،ایزد  .وخدایِ پیمان وتعّهد بود.

مهر درکیش زرتشت، ایزد نور وروشنایی ونگهبان پیمان است که سوار برگردونه خورشید ،گرد جهان میگردد.

مهر دردوران هخامنشیان ،ایزد نظاره گر بر همه چیز وروشنایی ونگهبان پیمانها ومحافظ نیکوکاری در این عالَم وپس از آن وبالاتر از هر چیز ،دشمن اهریمن و تاریکی ، وایزد نبرد وپیروزیها آمده است.

واما جشن های مهرماه

___________________

براساس متون اوستا ،تقویم ایرانیان ِ پیش از هخامنشیان ،سال دارای دوفصل ِ تابستان وزمستان بود .که نوروز،جشن ِآغاز سال،ومهرگان،جشنِ آغازِ نیمهِ دومِ سال است.

جشنِ مهرگان ،پس از عید نوروز ،بزرگترین جشن ایرانیان باستان است. وپیشینهِ آن به هزارهِ دومپیش از میلاد برمیگردد. وبیش از4000سال قدمت دارد.ودر شاهنامه وآثار دانشمندان از این جشن به نیکی ،یاد شده است.

زمان برگزاری جشن مهرگان ،در اول ماهِ مهر است وبه آن نوروز پاییزی هم گفته اند.وبعضی ،آغازِ آنرا در دهم مهر نامبرده وعده ای همدر16مهر ماه ، گفته اند .زیراروز شانزدهم هرماه ،مهر نام گذاشته شده بود،ولذا مهر روز از ماه مهر جشنهای مهرگان را آغاز میکردند.این جشن 6روز بطول میانجامید ،ودر رام روز به پایان میرسید.

نخستین روز جشن مهرگان ، عامه ،وآخرین روز جشن مهرگان ،خاصه نام داشت.ایرانیان ،براین باورند ،که در این ماه،کاوه آهنگر برعلیهِ ضحاک ، که زمامدارِ ظالمی بود ،برخاست ،وفریدون برآن پیروز گردید. وبدین مناسبت ،جشنهای مهرگان گرفته شده است.

      به روز خجسته ،سرِ مهرماه          به سر برنهاد ،آن کیانی کلاه

مهر یا میترا،در زبان فارسی به معنای فروغ،روشنایی، دوستی،پیوستگی،پیوند و محبّت آمده است . وضد دروغ ودروغگویی وپیمان شکنی ونا مهربانی است.

فلسفهِ جشنهای مهرگان،برای سپاسگزاری از خداوند و بخاطر نعمتهایی است که خداوند به آنها اهداکرده ونیز بخاطر تحکیم دوستی ومحبّت بین آنهاست.

 روزِ مهرو ماهِ مهرو جشنِ فرّخ مهرگان  *مهر،بفزا ای نگار ماه چهرِ مهربان

مهربانی کن به جشن مهرگان ومهر روز * مهربانی کن به روزِ مهر وجشن مهرگان

با بهره گیری از منابع ویکی پدیا و...







برچسب‌ها: مهرماه وآغاز مدرسه, مهرومنزلت آن, مهر درایران باستان, مهر وجشن مهرگان, مهر وفلسفه جشن مهرگان
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در شنبه سیزدهم مهر 1392 و ساعت |
 استادفرهیخته، مهندس میر رضاتکیار

درمهرماه سال1371که به عنوان عضوهیات علمی و مدیرگروه ریاضی واحدرشت توفیق همکاری،پیداکردم ،درجلسات هفتگی گروه های آموزشی ،که عصر دوشنبه ها،باریاست معاونت محترم آموزشی وقت(استاد فرض پور)، تشکیل میشد ،بااو آشناشدم.همان هفته های اوّل،اخلاق نیکو،تواضع وصداقت در رفتار وگفتارش ،موجب محبوبیت اوگردید. وبنده هم، جزء ارادتمندان ایشان ،گردیدم.بهتراست،با او بیشتر آشنا شویم.

در22بهمن سال 1357که به رهبری حضرت امام خمینی ،وجانفشانی های مردم شریف ایران،انقلاب ایران ،پیروزگردید. وتوسط حضرت امام ودولت وقت ،جوانان تحصیلکرده خارج ازکشور،دعوت به همکاری برای سازندگی ،ایران گردیدند،اوکه حزء،دانشجویان طرفدارانقلاب مردم ایران به زعامت حضرت امام بود،بلافاصله دعوت حضرت امام را لبیک گفت وتحصیل در مقطع دکترای خودراکه تمام درسهای تانوشتن رساله دکترا راگذرانده بود،درآلمان رهاکرد.وبرای عشق  خدمت به مردم ایران وساختن وطن که شدیدا آنرادوست میدارد،ازآلمان به ایران ،برگشت.درحالیکه یکی دونفراز دوستانصمیمی او به علّت شایستگیهای زیاد او، به او پیشنهاد کردند،که تمام هزینه تحصیل تراتفبّل میکنیم حتی نمیگذاریم ،یک پنی هم خانواده ات به خرج بیفتد ،وتو به ایران نرو .هم دَرسَت را تمام میکنی و هم درآلمان به زندگی موفقی دست مییابی.اما اوقبول نکرد .وبه آن دوستانش، که صادقانه هم میگفتند ،نه گفت .زیرا ازامامش آموخته بود،اِنَ الحیات عقیده وجهاد.وبه ایران برگشت، ودردانشکده کشاورزی دانشگاه گیلان،به عنوان عضو هیات علمی ،مشغول خدمت گردیدوبه علت شایستگی،خیلی زود مدیریت گروه کشاورزی،به اومحول گردید.ودربین دانشجویان هم،بسیار مورد توجه واحترام بود.بین همکاران هم محبوبیت فراوان داشت.به کارش شدیدا عشق میورزید. تمام وقت خود را صرف خدمت  به دانشگاه کرده بود .زودتر ازهمه سرکار حاضر می گردید.وازاین کارلذت میبرد،وآنرا وظیفه خود میدانست .وباورداشت که حالا که وقت سازندگی کشوراست.نباید کوتاهی کرد.باید وطن خودرا درفرصت پیدا شده خیلی خوب  بسازیم.تا به ایرانی آباد وآزاد برسیم.

******************************************************************

شعر-وطنم،ای ایران                                                    از:عظیم نیک نهاد

وطنم

ای ایران

تربتِ پاکِ تو ،گوهرخیز است

دامن وکوه و هوایِ تو،طرب انگیز است

وطَنَم

 ای ایران

گر چوانگشترِنابیست،زمین

خاکِ پاکِ تو،براین حلقه،نگین

ور صدف هست،به منظومهِ شمس

تو همان دُرِّ گرانی ،به یقین

وطنم،ای ایران

اینکه برتربتِ تو، برسرِ هرشهرو دیار 

معبدی هست به رسمِ یادگار

خود گواهِ آشکارِ مردمیست  

کززمانهای دراز 

وز زمانهای قدیم

اهلِ توحیدندوعبدکردگار

وطنم

 ای ایران

دینِ زرتشتِ تو داد این فرمان

فکر وحرف وعملِ نیک نما درهر آن

چون حسین ،ظلم نکرد ونپذیرفت ،ستم

تنگ، بنشست ،به قلبِ ایران

وطنم 

ای ایران

جشنها داری و جشن ِ نوروز

به بهاراست وبه فصلِ پاییز

تا به یکسال کند ،بختِ جوانت، پیروز

وطنم 

ای ایران

صدهزارصحنهِ زیباست عیان

زفداکاری مردان وزنان

تا که از نامِ تو بالد،به جهان

اهلِ علم ، اهلِ خرد ،پیروجوان

وطنم

 ای ایران

ای که  نامِ تو بداده اعتبار

هم به ایرانی و، هم پادِ شهانِ نامدار

وطنم 

ای ایران

رزمِ رستم،همه در راهِ توبود

پاسداری تو،جاهَش بفزود

وطنم 

ای ایران

ای که نام تو،عزیز است وبزرگ

دردفاع ،ازسرزمینِ پاک تو

درنبردبی امان، باخصم تو

رزمِ هر پیر و جوانت، بس سترگ

وطنم 

ای ایران

چه ستمها ،که به خاکِ تو رسید!!

چه بلاها ،که به مرزت گردید!!!

چه جفاها که ،نکردند ،به تو!!

همه گشتند تَبَه ،رویِ تو گردید سفید

وطنم

ای ایران

ای که خاکِ تو اصیل است ونظیف

ای که مرز تو عزیز است وشریف

بس، یلانِ زورمندِ پهلوان 

 پروریدی ،پاکباز وبی حریف 

وطنم

ای ایران

 ای که تاریخِ توچون خورشید است

یادگارش به جهان،بارگهِ جمشید است

مردمت ،طالبِ صُلحَند وصفا 

زین سبب از تو ،به هرجای جهان

صدهزاران ،سخن وتمجید است

وطنم 

ای ایران

ای که درخوبترین نقطهء خاک

ای که در قلبِ زمین

 جای تُراست

هرچه من دارم وهرایرانی

همه ازخاکِ تو و آبِ تو،ای ایران،است

به تو

مدیونم من

ازتو،ممنونم،من

به خداوندی یزدانِ بزرگ

تا مرا،هست،نَفَس

تامرا ،هست ،توان

این تنِ و جسمِ کمین

آنچه آموخته ام 

وانچه،اندوخته ام

همه را،بی کَمُ وکاست

ازصمیمِ دل وجان

پیش پایِ قدمت 

خواهم ریخت

تاتو آباد شوی

تاتو ،آزاد شوی

تاکه از خاکِ توگردد ،کوتاه

 دستِ اهریمَن ناپاک وپلید

تا تو دلشاد شوی

تاتویک باردگر

آفتابِ،همه عالم گردی

وسپس،مهر ببخشی به جهان

مشعلِ علم،فروزان سازی

دامن ظلم زهرگوشه خاک

به یَد و قدرت خود

پاک کنی

و رَدایِ عدل را

توبراندام زمین،راست کنی

تا که در جان ودلِ آدمیان

پرتونوراهورایی را


بادو صدمهرو وفا

صلح  و صفا

زنده کنی

وطنم،ای ایران

ای که هرگوشهِ خاکِ تو

طلاست

توگلِ سرسَبَدِاین خاکی

مرزِتو

جایِ خِرَدمَندان است

کوروش وایرج وآرَش

همه پروردهِ توست

سعدی وحافظ وخیّام تو

میرِ اَدَبَند

ابن سیناو دگر،خوارزمی

زادهِ خاکِ گُهرِبارتو اَند

اینهمه،نَقل وهزاران،قصّه

اینهمه ورزش ومیدانِ نبرد

کُشتی و ورزشِ چوگان وهزاران بازی

یادگاریست

زشَهنامهِ فردوسیِ تو

وطنم

ای ایران

ای که از دامنِ پاکِ تو،چه خوبان بر خاست

هرشهید وطنت،شاهِدِ ارزَندهِ ماست

بس جوانانِ عزیز

همچو،سیاوُش داری

بس عزیزانِ فداکار

که  امروز ، به هر گوشه ،بجاست

شاهدِ این سُخن،است

وطنم

ای ایران

پاسدارِشرف ومهر

تویی

وام دارِتو

حقوقِ بَشَراست

تو به عالَم گفتی

که بنی آدمیان

همه اعضایِ هَمند

دردیک عضوبَرَد ،حال وقرارِدگران

وطنم

ای ایران

درکُهَن

بارِگَهِ داد

توبودی به بَشَر

طاقِ کسرای تو وزنجیرش

شاهدِعدلِ تودر، درتاریخ است

وطَنم

ای ایران 

عالَم از دستِ تو آموخت

 که آزادی،چیست

لوحِ منشورملل یافت 

زکِلکِ تو صدور

تو به عالَم،گُفتی

که،بَشرباهر رنگ

که ،بشرباهر دین

و به هر،ایده وفکر 

وبه هر،گویِش وفرهنگ  و زبان 

آزادند

و ولی نعمتِ هر والی وهر پادشهی

به یقین،آنانند

وطنم

ای ایران

بخدا، جایِ تاسّف دارد

که بجایِ ایران

نیویورک،برده شده

سازمانِ مللِ ملّتها

این همان ،غَصبِ بزرگیست

که آمریکا کَرد

وسرانجام،به یک روزِدِگر

باز بر، خاک تو

برخواهد گشت

وبه شیرازِ تو،تختِ جمشید

میشود جایگهِ اصلی او

وطَنَم،ای ایران

آنچه را،علم بدان،مفتخر است

علمِ طب،علمِ ادب،علمِ هنر

همه مقروضِ تواند

خاکِ تو جای هنرمندان است

وَطَنَم

ای ایران

پاره های تنِ تو،از ایران

همگی گریان است

واگر قطع شود،دستِ ستم درعالم

باز، بر،خاکِ تو

برخواهندگشت

وطنم

ای ایران

گربگویم که تو مامِ مللی

کم گفتم

حُسنها داری و

 اینها ،همه شبنَم باشَد

وطنم

ای ایران

هرطرف،مینگرم،درعالم

سرتعظیم

فرودآوردست

همه درپای خردمندانت

برتوازمادرود

برتوازما سلام

******************************

کاروخدمت ایشان دردانشگاه گیلان ،به شیوه خوب ادامه داشت .

دهه 60 دانشگاه آزاد شکل گرفت .واحدهای مختلف درتهران ومراکز استانهاوکم کم درشهرهای بزرگ به وجودآمدند.درمرکزاستان گیلان ،یعنی درشهر زیبای رشت همدانشگاه آزاد،تاسیس گردیدوگروه های مختلف آموزشی دانشگاه گیلان ،درکادرعلمیبه دانشگاه آزاد کمک میکردند. واستادومدیرگروه دانشگاه کشاورزی دانشگاه گیلان ،یعنی آقای تکیار هم که خدمت آموزشی دردانشگاه آزاد را مغایرباوظیفه وخدمت به مرزوبوم خود نمیدانست ،با دانشگاه آزادواحد رشت همکاری نمود.درآن زمان بین مسولین و مدیران دانشگاه گیلان وواحد رشت به علت سلایق متفاوت ،رابط خوبی حاکم نبود.ومایل نبودندکه مدیر دانشکده کشاورزی گیلان با واحد رشت همکاری نماید.اما ایشان خدمت دردانشگاه آزاد راهم مثل خدمت در دانشگاه گیلان خدمت به علم وکشور میدانست .واین پیشنهاد قطع رابط بادانشگاه آزاد رانپذیرفت.این بود که ابتدا خوابگاه متاهلی را از او گرفته وسپس همکاری اورا بعدازبیش از 8سال خدمت صادقانه در دانشگاه گیلان قطع کردند.تقریبا 3سال بیکار گردید.خیلی تلاش کرد که بتواند برگردد،اما نشد.وخدامیداند که چقدر دراین3سال سختی کشید .وقتی نتوانست دوباره به کار خود برگردد .رییس وقت دانشگاه آزاداورابه استخدام گرفت ومسولیت گروه دامپزشکی به او سپرده شد.البته بعدها روابط حسنه گردید.ولی دیگر کارازکار گذشته بود.ومن دراین دوران با او آشنا شدم.

آقای مهندس تکیار بدون هیچ اغراق یکی ازبهترین اساتید دانشگاه آزاد واحد رشتاست .ازنظر علمی که رشته اش ژنتیک بود .استادی توانا بود .ازنظر اخلاقی هم اگر نگویم بی نظیر ،یقینا کم نظیر بود.دردوستی هم بسیار باادب و وفادار بود.

درهنگام خدمت ،وظیفه خود را برکارهای شخصی ترجیح میداد.وازخدمت به علم ودانشگاه لذت میبرد .کارهایی که به او سپرده میشد،به نحو شایسته انجام میداد. هرجا که او مسولیت ان کار را به عهده میگرفت ،مدیرورییس، احساس امنیّت میکردند زیرا کار را به کاردان سپرده بودند .ومردم ودانشجویان هم راضی برمیگشتند.

دانشگاه ودانشگاهیان ودانشجو را خانواده خود میدانست.وقتی مدیر گروه ومعاون دانشکده کشاورزی بود با هزینه خود میوه واب میوه ونوشابه برای اساتید در اطاق خود میگذاشت ،تا استا رفع خستگی نموده وبا نشاط به کلاس برگردد.درمشکلات همکاران ودانشگاه خدوم ودلسوز بود .هرکارمندی که با او کار میکرد ،درکنارش احساس حرمت میکرد .زیرا اورا چون پدری دلسوز می یافت.او بهتر از پدر معاون دانشکده کشاورزی بود.درمقابل آنهمه خدمتی که به دانشگاه آزاد میکرد توقّعی نداشت.در محضر او زن، مرد ،دختروپسروانسان ،حرمت داشت .دروغ نمیگفت،غیبت نمیکرد.سیگار نمی کشیدوآنرا نمی پسندید.جوانان کشور را فرزندان خود میدانست ومیگفت اینها فرزندان وطن من هستند ،وخوشبختی حق آنهاست.

همه اساتید وکارکنان دانشگاه را دوست داشت.هرگز درفکر آزار وتخریب کسی نبود .فلبی بی کینه داشت .بسیار وطن دوست بود.

او معثقدبودکه حسین سرورآزادگان جهان است .ومرام او ومذهب او ومسلک او باید جهانی گردد.اهل نماز بود.دلسوزان کشور را دوست میداشت. خیلی کم از کسی گِله میکرد . واگر کسی از او گله مند بود . به او شخصا میگفت ،من به خیرتو علاقه مندم وضرری به تو نرسانده ام.تجارب علمی واجرایی وآموزشی او واقعا برا ی واحد مفید وارزنده بود.

وقتی کارها را برای ارباب رجوع به صورت شایسته انجام میداد واز اوتشکر میکردند.میگفت :تشکر لازم نیست .من وظیفه ام را انجام داده ام .حقِ کار آنست ،که به صورت عالی انجام گیرد .ونباید به خاطرانجام وظیفه از مردم انتظار تشکر داشته باشیم .تاهمه کارشان را بدون اتنظار ،شایسته انجام دهند.وهدیه برای تقدیر از خدمت خود رانوعی رشوه میدانست وهرگز نمی پذیرفت.ساده وبی ادّعابود.وقتی بازنشست گردیدوصحبت گرامیداشت اومطرح شد وشنید،گفت:من وظیفه ام راانجام داده ام.ونیاز به تقدیر ندارد.یادش گرامی باد.







برچسب‌ها: شعر وطنم ای ایران و مهندس میر رضاتکیار وزندگی یک ا, شعروطنم ای ایران و مهندس میر رضا تکیارو آشنایی بای, مهندس میر رضا تکیار, استادی که نمونه بود
+ نوشته شده توسط عظیم نیک نهاد در سه شنبه دوازدهم شهریور 1392 و ساعت |